Συνέντευξη στο eviaone.gr: Η αγαπημένη συγγραφέας παιδικών βιβλίων κ. Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη με την συνέντευξη της μιλά στις ψυχές μας!

Συνέντευξη: Η αγαπημένη συγγραφέας παιδικών βιβλίων κ. Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη με την συνέντευξη της μιλά στο eviaone.gr!!

1.Αγαπητή μας κ. Γιολάντα χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτήν την συνέντευξη. Είναι τιμή μας. Θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;

Ευχαριστώ κι εγώ, καλή αρχή εύχομαι στο νέο σας εγχείρημα. Απαντώντας στην ερώτησή σας, να σας πω πως υπηρέτησα ως δασκάλα επί σειρά ετών. Κάποια χρονιά ανέλαβα ένα διαθεματικό πολιτιστικό πρόγραμμα με την τάξη που είχα, το οποίο, συν τοις άλλοις, προέβλεπε στους στόχους και διάχυσή του στην τοπική κοινωνία. Έγραψα λοιπόν ένα «λογοτεχνικό» κείμενο για να παρουσιάσω στο ευρύ κοινό τη δουλειά που είχαν κάνει οι μαθητές μου και το έδωσα στη γνωστή και καταξιωμένη συγγραφέα κ. Αγγελική Βαρελλά, με την οποία γνωριζόμουν, για να κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις, αφού πρώτη φορά καταπιανόμουν με το είδος και ένιωθα ανασφάλεια. Εκείνη ενθουσιάστηκε με τη γραφή μου, έτσι μερικούς μήνες αργότερα και με δική της παρότρυνση/επιμονή άρχισα να στέλνω κάποιες ιστορίες που είχα γράψει σε εκδοτικούς. Άρεσαν. Από εκεί και μετά άρχισε για μένα μια άλλη πορεία που ουδέποτε είχα φανταστεί.

2. Ας πάμε λίγο πίσω στην παιδική σας ηλικία. Ποιο βιβλίο είχατε αγαπήσει πολύ και ποιον συγγραφέα;

Θα σας φανεί παράξενο, αλλά όσοι μεγαλώσαμε τη δεκαετία του ’60 δεν μπορούσαμε να έχουμε πρόσβαση στο βιβλίο, μέχρι και πολύ αργότερα από την πρώτη παιδική μας ηλικία. Όχι μόνο γιατί δεν υπήρχαν τότε παιδικοί σταθμοί/ νηπιαγωγεία για να φοιτήσουμε και να έχουμε έτσι μια πρώτη επαφή μαζί του (όπως συμβαίνει σήμερα), αλλά και γιατί στα βιβλιοπωλεία της εποχής δεν έβρισκες παρά μόνο μεταφρασμένη λογοτεχνία σε πολυσέλιδους πυκνογραμμένους τόμους, απρόσιτοι ασφαλώς για εμάς που μαθαίναμε πρώτη γραφή και ανάγνωση στην ηλικία των επτά ετών και για τους γονείς μας βέβαια που ήταν σχεδόν αγράμματοι. Ποιος να μας τα διαβάσει και ποιος να ασχοληθεί μαζί μας, όταν κυρίαρχη μέριμνα της οικογένειας ήταν να εξασφαλίσει τα προς το ζην; Το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο λοιπόν που πήρα στα χέρια μου ως δώρο για τα ενδέκατα γενέθλιά μου ήταν το «Χωρίς Οικογένεια» του Έκτορα Μαλό, ένα βιβλίο που διάβασα πολλές φορές μέχρι να αποκτήσω τον «Μάγκα» της Πηνελόπης Δέλτα.

3. Ποια είναι η πηγή έμπνευσης σας για τα υπέροχα παραμύθια που μας χαρίζετε;

Τα περισσότερα βιβλία μου για παιδιά προέκυψαν από βιώματα που μου χάρισαν οι μαθητές μου, τα ταξίδια μου, οι περιπέτειες φίλων μου. Διαποτίστηκαν δε κατά τη συγγραφή τους από αξίες ζωής που υιοθετώ και ευαισθησίες που με χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο.

4. Ποιο από τα υπέροχα παραμύθια σας αγαπάτε λίγο παραπάνω;

Εκείνο που ίσως έχει περισσότερα χαρακτηριστικά μου –και γι’ αυτό το αγαπώ λίγο περισσότερο– θεωρώ πως είναι το «Η αλεπού η καπελού» αφού η ηρωίδα, όπως κι εγώ, με υπομονή, επιμονή, τόλμη, φαντασία και σκληρή δουλειά καταφέρνει να κάνει το όνειρο πραγματικότητα.

5. Στο τέλος κάθε παραμυθιού δίνετε προτάσεις για γονείς και εκπαιδευτικούς. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;

Τα βιβλία της σειράς που «προάγουν τη συναισθηματική νοημοσύνη» σκοπό έχουν να καλλιεργήσουν αυτόν τον τύπο νοημοσύνης στα παιδιά, έναν τύπο ο οποίος, όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες ιστορίες που την απαρτίζουν, ήταν άγνωστος στους περισσότερους και ως όρος ακόμα. Έτσι έπρεπε με κάποιον τρόπο να δείξω τους στόχους της συγγραφής τους και δε βρήκα άλλον τρόπο από το να προτείνω στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου κάποιες ιδέες προς επίτευξή τους. Η απήχηση που είχε το εγχείρημα με οδήγησε σε αυτήν την τακτική για όλα τα βιβλία μου, έτσι προτάσεις μου θα βρει κανείς ακόμα και σε εκείνα που απευθύνονται σε παιδιά των τελευταίων τάξεων του δημοτικού.

6. Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται να κάνει ένας γονιός για να αγαπήσει το παιδί του τα παραμύθια;

Νομίζω πως ο δρόμος της αγάπης για το διάβασμα –ο οποίος καλό είναι να χαράσσεται από όταν ακόμα το παιδί βρίσκεται σε τρυφερή ηλικία- περνάει πρωτίστως μέσα από τη διάθεση του γονιού να ασχοληθεί ο ίδιος με το βιβλίο που φτάνει στα χέρια του παιδιού του. Εννοώ πως θα πρέπει να αφιερώνει κάποια λεπτά της ημέρας για να του διαβάσει την ιστορία, να είναι πρόθυμος να λύσει απορίες, να σχολιάζει με το παιδί τους ήρωες και τα καμώματά τους, να δίνει βήμα να φανταστεί και να εκφράσει τι θα έκανε ο ίδιος ο μικρός αναγνώστης αν έμπαινε στην ιστορία, να τον παρασύρει σε διάφορες δραστηριότητες (ζωγραφική, κατασκευές, μεταμφιέσεις κ.λπ.) που θα έχουν ως αφορμή το κείμενο που διαβάστηκε. Αν λοιπόν η αφήγηση «διαποτίζεται» από την έννοια του γονιού και έχει το «άρωμά» του, το παιδί θα θελήσει να εντάξει το βιβλίο στην καθημερινότητά του, ακριβώς επειδή το φέρνει τόσο κοντά με αγαπημένο πρόσωπο και παρέχει στις δυο πλευρές την ευκαιρία να συζητήσουν και να κάνουν πράγματα σε συνεργασία. Μεγάλη σημασία ακόμα έχει τα βιβλία που φτάνουν στο παιδί να άπτονται των ενδιαφερόντων του, γι’ αυτό καλό θα είναι να επισκεπτόμαστε το βιβλιοπωλείο μαζί με εκείνο και να το αφήνουμε να επιλέγει από τους τίτλους που είναι κατάλληλοι για την ηλικία του. Εκτιμώ τέλος πως, για να έχει ένα παιδί πιθανότητες να γίνει φιλαναγνώστης πρέπει να βλέπει και τους γονιούς του να διαβάζουν, αφού «ο καλύτερος δάσκαλος είναι το παράδειγμα».

7. Πόσο νωρίς πιστεύετε ότι τα παιδιά πρέπει να έρχονται σε επαφή με τα παραμύθια και τα παιδικά βιβλία;

Από λίγων μηνών θα έλεγα. Όσο πιο νωρίς, τόσο πιο καλά, γιατί το μωρό μπορεί να μην καταλαβαίνει ακόμα τα λόγια της μητέρας ή του μπαμπά που του διαβάζουν έχοντάς το αγκαλιά, ωστόσο μπορεί να δει τις μεγάλες εικόνες και τα έντονα χρώματα που έχουν την ικανότητα να πολλαπλασιάζουν τη νευρωνική δραστηριότητα του εγκεφάλου και να βοηθούν στην ανάπτυξη της όρασής του, την ακοής, της προσοχής του. Εξάλλου το παιδί, μέσα στα χέρια αγαπημένων του προσώπων, αναπτύσσει γονεϊκούς δεσμούς και αίσθηση ασφάλειας. Μεγαλώνοντας, με αφορμή κάποιο ανάγνωσμα, θα ψελλίσει τις πρώτες του λέξεις, θα ονομάσει κάποια αντικείμενα, θα αρχίσει σταδιακά να αλληλεπιδρά με τους ενήλικες που του διαβάζουν και με το βιβλίο, θα συνειδητοποιήσει πως τα μαύρα στίγματα πάνω στις σελίδες αντιστοιχούν σε λέξεις, πως τα γεγονότα της ιστορίας έχουν κάποια σειρά, πως οι πράξεις των ηρώων κινούν την ιστορία. Το βιβλίο λοιπόν ισχυροποιεί τις εγκεφαλικές συνάψεις, εμπλουτίζει το λεξιλόγιο, καλλιεργεί τη συγκέντρωση και τη μνήμη, ενισχύει την παρατηρητικότητα και τη φαντασία, ενώ δίνει την ευκαιρία στους μεγάλους να προσεγγίσουν σοβαρά θέματα που δε θα ήταν εύκολο να συζητήσουν διαφορετικά με τα παιδιά. Σε εκείνο όμως που πρέπει να δώσουν οι μεγάλοι προσοχή είναι πως η ανάγνωση πρέπει να γίνεται με συναίσθημα και να συνδέεται πάντα με ψυχαγωγία. Να λειτουργεί το βιβλίο ως μέσο μεταφοράς σε έναν άλλον κόσμο, σε μια άλλη πραγματικότητα, έτσι που το παιδί θα το επιλέγει πάντα για τις… αποδράσεις του.

8. Τα υπέροχα παραμύθια σας προάγουν την κοινωνική και την συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών και πάντα έχουν ένα μήνυμα να δώσουν. Πόσο εύκολο είναι στις μέρες μας, τα παιδιά να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση;

Για να καλλιεργήσουν τα παιδιά την ενσυναίσθηση, να μπορούν δηλαδή να μπαίνουν στη θέση του άλλου και να μετουσιώνουν σε δράση την έννοια τους αυτή προς τον συνάνθρωπο, πρέπει – πρωτίστως– να κατακτήσουν την αυτογνωσία (να μπορούν να συνειδητοποιούν δηλαδή τι αισθάνονται κάποια δεδομένη στιγμή, γιατί το αισθάνονται και με ποιους τρόπους μπορούν να διαχειριστούν το συγκεκριμένο συναίσθημα). Ωστόσο η γνωριμία του παιδιού με τον εσωτερικό του κόσμο είναι ιδιαίτερα δύσκολη, όχι μόνο γιατί δε βοηθάει προς την κατεύθυνση αυτή το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αλλά και γιατί στο πρώτο σχολείο του παιδιού –που είναι η οικογένεια– οι γονείς είναι απορροφημένοι στην καθημερινή πάλη για επιβίωση και έτσι η φροντίδα τους για τα παιδιά εξαντλείται στην εξασφάλιση των βιοτικών τους αναγκών. Τα βιβλία λοιπόν που ανήκουν στις σειρές που αναφέρατε δίνουν μια ευκαιρία στα παιδιά να έρθουν σε επαφή με το συναίσθημα την ώρα που γεννιέται και στον ενήλικα επίσης που βρίσκεται μαζί τους να ξεκινήσει σχετικές συζητήσεις, ώστε να ξεκλειδώσει την καρδούλα τους και να τα βοηθήσει με την κατάλληλη προσέγγιση να βρουν τον δρόμο που οδηγεί από το «Εγώ» στον «Άλλον».

9. Τα παραμύθια σας είναι αγαπημένα μικρών και μεγάλων, πόσο σας χαροποιεί η αγάπη του κόσμου και πώς αισθάνεστε για αυτό;

Για πολλά χρόνια –και μέχρι προ Covid 19– επισκεπτόμουν μετά από πρόσκληση σχολεία, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα και την Ομογένεια για διαδραστικές παρουσιάσεις. Ειλικρινά έχω εισπράξει πολλή αγάπη από παιδιά, εκπαιδευτικούς, γονείς και νιώθω ευγνώμων για την τύχη μου αυτή. Η αποδοχή και η εκτίμηση του συγγραφικού μου έργου εκ μέρους τους είναι τα φτερά μου, η δύναμή μου, η έμπνευσή μου και, όσο έχω την υγεία μου, θα αρματώνομαι με την αγάπη τους και θα συνεχίζω. Ανυπομονώ να τελειώσει σύντομα η δυσάρεστη κατάσταση στην οποία εδώ κι έναν χρόνο όλοι δοκιμαζόμαστε, για να ξαναβρεθώ με παιδιά, να κάνουνε άνω κάτω τις ιστορίες, να δράσουμε με τους ήρωες, να γίνουμε μέρος της ζωής τους.

10. Πρόσφατα δημιουργήσατε ένα όμορφο μυθιστόρημα, με τίτλο «Ανυπάκουα πρέπει». Πώς πήρατε την απόφαση αυτή; Πείτε μας λίγα λόγια και για αυτό το βιβλίο.

Το «Ανυπάκουα Πρέπει» κυκλοφόρησε πριν από τέσσερις μήνες και είναι το δεύτερο μυθιστόρημά μου. Το έγραψα θέλοντας να αποδώσω φόρο τιμής σε όλες εκείνες τις γυναίκες του αλβανικού βορρά που, μην μπορώντας να υπομείνουν την πλήρη υποταγή τους στον άντρα και στα πνιγηρά κοινωνικά «Πρέπει» που τους επέβαλλε η ιδιότυπη νομοθεσία της περιοχής, επέλεγαν να δίνουν «Όρκο παρθενίας» εφόρου ζωής, να αρνιούνται για πάντα τη γεύση της αγάπης και το προνόμιο της μητρότητας, προκειμένου να απολαμβάνουν το στοιχειώδες δικαίωμα της αξιοπρέπειας και να υπολογίζονται ως Άνθρωποι. Μέσα από τις σελίδες του προκαλώ τον αναγνώστη να μπει στην αρένα του συγκεκριμένου όρκου, να αναμετρηθεί με τους δικούς του δαίμονες και τα πολλά πρόσωπα αυτού που συνηθίζουμε να λέμε «επιλογή».

11. Ποια είναι τα μελλοντικά σας όνειρα- σχέδια;

Ο Covid-19 δεν αφήνει περιθώριο σε κανέναν από εμάς να σχεδιάσουμε το μέλλον. Μέχρι λοιπόν να επανέλθουμε σε μια σχετική κανονικότητα, δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο από το να συνεχίσω να γράφω. Επειδή η συγγραφή, ούτως ή άλλως, είναι μια μοναχική δραστηριότητα, μπορώ να πω πως οι μήνες της καραντίνας ήταν για μένα πολύ αποδοτικοί, καθώς προέκυψαν κατά τη διάρκειά της δέκα καινούριες ιστορίες. Οι περισσότερες εικονογραφούνται αυτόν τον καιρό και τέσσερις από αυτές αναμένεται να κυκλοφορήσουν την άνοιξη. Ελπίζω και εύχομαι να τελειώσει όσο το δυνατόν πιο σύντομα όλη αυτή η δοκιμασία για να βρει η ζωή μας τον ρυθμό της, να κάνουμε όλα εκείνα που έχουμε αφήσει να περιμένουν.

12. Κλείνοντας την συνέντευξη μας, παίρνω μία έκφραση από το παραμύθι σας «Ο Γλεντζοφλέβαρος», «Τώρα πια ήξερε πως ο καθένας έχει πλεονεκτήματα που τον κάνουν ξεχωριστό. Αρκεί…να ψάξει λιγάκι μέσα του για να τα ανακαλύψει». Πως πιστεύετε ότι μπορούμε να το καταφέρουμε αυτό;

Όταν συνειδητοποιήσουμε πως ο καθένας από εμάς είναι μια ξεχωριστή οντότητα με ελλείψεις και χαρίσματα. Αν δεν έχουμε αυτοεκτίμηση, εστιάζουμε στο πόσο υπερτερούν οι άλλοι έναντι ημών σε κάποιον τομέα και παραβλέπουμε το ταλέντο που μπορεί να έχουμε σε κάτι άλλο. Αυτό συμβαίνει, κατά κύριο λόγο, γιατί δεν εξασκηθήκαμε όσο θα έπρεπε στη γνωριμία με τον εαυτό μας. Έτσι, μιλώντας για τα παιδιά, αν εμείς οι ενήλικες τα ενθαρρύνουμε, από την τρυφερή ακόμα ηλικία, να γνωρίσουν και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε συνθήκες που διευκολύνουν την επιτυχία, εκείνα θα νιώθουν ότι τα καταφέρνουν και σταδιακά αυτά τα βιώματα θα ζυμώσουν θετική εικόνα για τον εαυτό τους και θα πλάσουν την αυτοεκτίμησή τους.

Σας ευχαριστούμε πολύ!!!

Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων κ. Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη

Written by 

Related posts

Leave a Comment